Пералістваю нумар "Полымя" з маім аповедам "Кветка малайскага лёну" і бачу рэдактарскую праўку... "Нечаканы, як гольгат".
Народ, што такое ГОЛЬГАТ????????????

Зараз буду спрабаваць схаваць пад кат свой аповед (надрукавалі ў "Полымі").

Людміла Рублеўская
Кветка малайскага лёну
Апавяданне ( Read more... )

Віншую Аксану Спрынчан з 1-м, Маргарыту Аляшкевіч - з 2-м, а Паўла Ляхновіча - з 3-м месцам у конкурсе Саюза беларускіх пісьменікаў на лепшы твор дзіцячай літаратуры!
Спадарства, ніякага блату, усё аб'ектыўна) Гэта я як сябар журы кажу)))))

Спасылка на раман, які я абазвала гатычным, "Скокі смерці". Ён пачаўся з таго, што я прысніла сцэну выклікання шаленства, што й апісала падрабязна. Здаецца, у Караткевіча сцвярждаецца, што бачыць сны з працягам - прыкмета шызы... http://www.dziejaslou.by/inter/dzeja/dzeja.nsf/htmlpage/rub18?OpenDocument
http://www.dziejaslou.by/inter/dzeja/dzeja.nsf/htmlpage/rub19?OpenDocument

Учора дачка вярнулася з Масквы - ездзіла з іншымі студэнтамі Акадэміі мастацтваў на міжнародную выставу дызайну мэблі. Прывезла кучу інтэр'ерных часопісаў і пачак смажаных каштанаў. Учора елі смажаныя каштаны, а я ўспамінала той апошні раз, калі мы з малой яшчэ Веранікай былі ў Маскве. Я тады пра гэта напісала эсэ "Два дні ў Маскве й трынаццаць год між імі". http://arche.bymedia.net/4-1999/rubl499.html Цяпер прайшло адзінаццаць гадоў...У Маскве з'явіліся смажаныя каштаны.

Пра юбілей Сыса і яшчэ тое-сёе
http://sb.by/post/93450/

Ачуняла да таго, што пачынаю чытаць крытычныя артыкулы. Заўважаю, што калі чытаю яшчэ дзе-небуlзь, што беларускай літаратуры няма, героя няма, вялікага пісьменніка (новага Мележа, Караткевіча і т.д.)няма, мне ўжо не прыкра, а смешна, бо гіпербалізаваная трагедыя абавязкова пераходзіць у фарс. Баюся, што асноўная загана большасці беларускай крытыкі -- крытыкаваць (хваліць, ганіць, згадваць) не літаратурныя творы, а літаратара. А гэта вельмі розныя, часам супрацьлеглыя, рэчы.І другая рыса -- крытык думае не пра тое, што ён гаворыць, а пра тое, як ён выглядае пры гэтым у вачах тусоўкі, меркаванне якой для яго важлівае (нават калі ён пазіцыянуе сябе незалежным). Ну і трэцяе -- не падсадзіць кагосьці выпадкова вышэй сябе. Новага ў гэтым няма.

Ну што, мабыць, на тым тыдні ўбачымся)))А то амаль месяц акрым чэргаў у паліклініцы - ніякіх зносінаў. Грып, госці не ходзяць) Чэргі ў паліклініцы (плюс досьвед з прыёмнай бальніцы) -- гэта ўражанні, я вам скажу... Дзіва што зараз мне добра пішацца пра 1937-мы год. Дарэчы, цікава: чытала перапіску Бонч-Бруевіча, які быў дырэктарам Цэнтральнага музея літаратуры ў Маскве, з Вацлавам Ластоўскім, які быў сасланы ў Саратаў і ў 1934-м працаваў загадчыкам аддзела рэдкіх кніг у бібліятэцы Саратаўскага універсітэта. Ліставаліся наконт знойдзенага Ластоўскім ліста Пушкіна да Гекерна. Бонч-Бруевіч робіць прыпіску: "Позвольте обратить Ваше внимание на то, что Ваше письмо пришло ко мне, исписанное с двух сторон карандашом с самыми отвратительными, похабными словами и ругательствами. В Москве этого быть не могло, так как письма идут прямо с почты и почтальон заявил, что он такое получил по почте. Кто же может упражняться у Вас в Саратове из тех лиц,которые отправляли письма на почту? Обратите на это внимание. Может быть, на других письмах совершаются такие же "заборные надписи"? Как все это печально и отвратительно".

Нарэшце зноў магу цывілізавана сесці за кампутар (дагэтуль абыходзілася нотам у ложку). Грып скончыўся для мяне ўсяго толькі бранхітам, так што цяпер ёсць надзея, што пабачымся на імпрэзах пачатку снежня))) Дзякуй усім, хто телефанаваў і пісаў! З досьведу паглынаньня лекаў: не вядзіцеся, калі вам, як майму мужу, будуць уплішчваць французкі гамеапатычны лек з экстрактам качыных сэрцаў і нырак))) 27 тысяч, а карысьці куды меней, чым ад качкі) Дакладней, аніякай.

З успамінаў Мікалая Улашчыка.
"У 20-я гады ўрадавая палітыка спрыяла развіццю нацыянальных культур як ніколі раней і ніколі пазней. З асаблівай сілаю гэта выявілася ў галіне літаратуры. Вясковыя хлопцы, якія прыходзілі ў Менск у латаных ботах і ў фрэнчы з даматканага сукна, а зімою ў кажушку, ішлі ў рэдакцыі ці проста ў выдавецтва, нясучы туды сшыткі са сваімі творамі. Якасць гэтых твораў была наогул нізкая, але і рэдакцыі і выдавецтва ня асабліва вымагалі гэтай якасці, а ганарар плацілі ці адразу, ці ў скорым часе. Новы пісьменнік, які дома жывіўся бульбаю з агуркамі ці з капустаю, атрымаўшы кучу грошай (рублёў пяць ці і яшчэ менш), ішоў у рэстаран і заказваў порцыю гуляшу ці чаго іншага на паўрубля. Дарогу ў рэстаран яму паказвалі больш спрактыкаваныя з маладых".
Хоць бы трохі такіх адносінаў да сённяшніх маладых УСІХ БЕЛАРУСКІХ паэтаў!

Неяк паддалася просьбам напісаць сваё біяграфічнае эсэ. ( Read more... )

Маё змаганьне з вірусамі грыпу скончылася паразай. Хаця й пратрымалася даўжэй за ўсіх сямейнікаў. Сяджу дома, п’ю фервексы… Спрабую нешта чытаць, ды яшчэ сыходзячы з надзённых прафесійных патрэбаў. А пазітыўнага чытва ўсё не трапляецца… Пагартала прозу Даля, які слоўнікі складаў – адразу ўзніклі сімпатыі да рэвалюцыянераў: гэткая сусальна-самаварная выхаваўчая літаратура для мужычкоў, каб падаткі плацілі ды цара-бацюхну абагаўлялі. Выступленне Міхася Чарота на сходзе ячээк КП(б)Б са зборніка дакументаў: “безнадзейна нянькацца з Зарэцкім, і далейшае прабыванне кулацка-шавіністычнага ідэолага у нашых шэрагах немагчымае”. Супер. У дадатак зборнік беларускіх баладаў, акадэмічны: 11 баладаў пра тое, як брат брата забіў. Імунітэт не падымеш, але, можа, вірусы перадохнуць?

Трохі з падарожжа



На званіцы царквы ў Глыбокім
У сутарэннях Глыбоцкага храму

"Літаратурнае прадмесьце"!
Нагадваю, што заўтра збіраемся ў Купалаўскім музеі, як заўсёды, а 18.30 і разбіраем творчасць Алёны Беланожкі.

Надрукавалі маю дыскусію з Баравіковай і Паповай пра сучасную літаратуру і літаратурных гераінь: http://sb.by/post/92353/

Трынаццатае чысло. Цэлы дзень пісала артыкул пра Адама Бабарэку. Закончыла. А тады выпадкова даведалася, што тры гады таму пра Бабарэку ў нас ужо быў вялікі артыкул. Натуральна, прыводзіліся некаторыя тыя ж факты(((( Трэба перарабляць, скарачаць, падвярстаць да іншае тэмы((((( А вось зараз муж паказвае мне сённяшнюю “Звязду”, там артыкул майго цёзкі, Сяргея Рублеўскага, пра радаводы, у якасці ілюстрацыі –малюнак генеалагічнага дрэва, зроблены нейкай жанчынай… Муж угледзеў, што на аркушы з тым радаводам складальніца каліграфічна напісала мой верш “І нас забудуць непапраўна рана…”, вядома, без пазначэння аўтарства. І, відаць, пісала па памяці, бо апошнія два радкі, “Няхай маё імя забудуць звыкла – я буду жыць у тым, што запішу” трохі скажоныя. Вось і не вер, што прозвішча да прозвішча прыцягваецца…

Падарожнічалі у Глыбокае, Будслаў, Мосар... Было шмат рамантычнага, цікавага, містычнага, як заўсёды... Але й трохі гумару. Чорнага.
Гісторыя Чырвонага Каптурыка з Мосарскага дэндрапарку:



Мы так і не зразумелі, што гэта было: пашкоджаная інсталяцыя ці так задумана?

Суполка маладых творцаў "Літаратурнае прадмесьце" пры музеі Янкі Купалы сёння збіраецца а 18.30. Купалаўскі музей. Уваход вольны))) Пры сабе мець творы, моцныя нэрвы і пачуцьцё гумару.

У выдавецтве ”ЛіМ” выйшаў з друку зборнік нарысаў Людмілы Рублеўскай і Віталя Скалабана. У яго ўвайшлі артыкулы – гістарычныя расследванні аўтараў, якія друкаваліся ў “СБ”, і дакументальная п’еса пра каханне Зоські Верас і Фабіяна Шантыра. У кнізе змешчаныя ўнікальныя здымкі. Асноўная тэма – рэпрэсаваныя пісьменнікі, адносіны творцаў і ўлады. Гісторыя беларускай цэнзуры ў дакументах. Што выкрэслівалі ў класікаў, як кіраўнікі дзяржавы вучылі літаратараў пісаць. Пратаколы допытаў Цішкі Гартнага і Якуба Коласа. Як цкавалі Мітрафана Доўнар-Запольскага, Івана Замоціна і Яўфімія Карскага. Як Іван Мележ пісаў справаздачу з круізу на цеплаходзе “Пабеда” і што там выраблялі беларускія турысты. Чаму старшыня СП БССР Міхась Клімковіч рабіў спробу самагубства. Спіс асабістых рэчаў Янкі Купалы, што засталіся пасля яго гібелі. Ліст менскай інтэлігенцыі ў абарону Нямігі: пазнавайце подпісы… І шмат чаго яшчэ. Гэта наша гісторыя, якую замоўчвалі.